Na 3maanden met ups en downs met mijn rugklachten heb ik eindelijk na veel gezeur een verwijsbrief gekregen om naar een neuroloog te gaan.Maandags belde ik om een afspraak te maken en dinsdags kon ik direkt komen.Na een aantal onderzoekjes zei de neuroloog,mevr.de Vos,geen gezeur,ik vraag mriscan aan.De volgende dag lag er al een brief in de bus,3maart hadden ze plek voor de scan.Vanaf dat moment zou dat nog 3 weken duren,maarja die tijd kon ik nog wel uitzitten.Totdat ik tot overmaat van ramp de vrijdag voor de kampioenschappen,waar ik helemaal naar toe geleefd en gewerkt heb,van paard af viel en natuurlijk op mijn rug.Op dat moment viel het allemaal wel mee.De dag van de kampioenschappen waren er zoveel mensen om me heen die mij hielpen,dat ik me alleen maar op het rijden hoefde te focussen.Ik hoefde niet eens zelf de vrachtauto te rijden,wat ik ook absoluut niet kon.Paarden werden voor me opgezadeld ,krukje werd voor me gedragen en ik kon opstappen en rijden.Gelukkig zijn Wish en Zombra hele fijne paarden te rijden en het was net of ze voelden dat ik ergens last van had.Ik heb dan ook met beide paarden super fijn gereden en zoals al eerder op de site vermeld hebben ze beide brons gehaald.

Maar toen,de volgende dag werd het al wat minder,dus ik dacht laat ik deze week maar een beetje kalm aan doen,maar de pijn werd elke dag erger.Ziekenhuis gebeld of de scan niet eerder zou kunnen.Maar nee,kreeg het gevoel dat ze me net wilden helpen.Toch de neuroloog maar geprobeerd te bellen en ja ze belde me terug en het kon een week eerder.Gelukkig.Toch maar weer op paard tot aan het weekend.Het weekend mooi rustig aan gedaan en maandag wou ik beginnen met longeren.Direkt het eerste paard die ik wou doen trekt iets aan en jahoor daar lag ik.Met 2 man hebben ze me naar binnen gedragen.Huisarts gebeld of die niet kon regelen dat ik direkt naar het ziekenhuis kon,maar nee hoor.Moest het eerst maar met andere pijnstillers proberen en er werd morfine en valium voorgeschreven,maar niks hielp.De volgende dag heb ik een andere huisarts gebeld en die kwam direkt langs.Een hele aardige meneer die direkt wel in de gaten had wat er aan de hand was.Omdat ik de dag er na de afspraak had staan,moest ik eigenlijk nog even een dagje volhouden.Hij zou me nog wat pijnstillers er bij geven en hij regelde een ambulance voor me die me naar het ziekenhuis kon brengen,omdat ik niet kon lopen en zitten.

Eindelijk woensdag.De dag duurde nog er lang,omdat de afspraak pas om 5 uur was.Maar toen ging het heel snel.Vanaf de brancard de scan in,duurde een half uur en daar stonden ze me al op te wachten.Harold die met eigen auto er achteraan kwam was er gelukkig ook net.De neuroloog riep van afstand al dat er een hernia zit.Op dat moment stortte de wereld even helemaal in,want hoe moet het verder met de paarden en het bedrijf.Op dat moment zag ik het niet meer zitten.Gelukkig was Harold er met zijn gerustellende woorden en nuchtere verstand die zei dat het allemaal goed komt.Ik moest gelijk blijven en word maandag geopereerd.Nu 2dagen na de uitslag voel ik me een stuk beter,meer omdat ik weet dat de paarden in goede handen zijn en netjes doorgetrained worden.Heel veel geluk heb ik met Marsja Dijkman die de m en z paarden voor me gaat rijden.En natuurlijk Agnes die al bij me werkte en het de afgelopen periode ontzettend druk heeft gehad ,omdat ik niet 100 procent functioneerde.Gelukkig had Karlien(vriendin van Ionus)vakantie en heeft deze week ook fijn geholpen.Vanaf half maart heeft Cecile (waarschijnlijk kent iedereen Cecile nog,zij heeft voor Agnes 4 jaar bij me gewerkt)toegezegd om het team te komen versterken.Daar ben ik ontzettend blij mee.Ik wil bij deze iedereen die mij tot nu toe geholpen en ondersteund heeft ontzettend bedanken.Ik ga verder geen namen noemen,omdat ik dan bang ben dat ik iemand vergeet.Ik wil wel in het byzonder Harold en mijn moeder bedanken.Onvoorstelbaar wat Harold naast zijn eigen drukke baan er nu allemaal bij doet en heeft gedaan de afgelopen periode.De hele verzorging,verantwoordelijkheid en het reilen en zeilen van het bedrijf neemt hij op zich en daarnaast reist hij elke dag op en neer naar het ziekenhuis.En dan mijn moeder die niemand eigenlijk hoort en ziet,maar die altijd achter de schermen voor ons klaar staat.

Nu ik weet dat de paarden in goede handen zijn en goed doorgetrained worden,heb ik me erbij neer kunnen leggen en neem ik de tijd voor een goed en snel herstel.Ik ga proberen via de site iedereen op de hoogte te houden hoe het verder met me gaat .Een paar jaar geleden moest je het in het ziekenhuis doen met alleen een telefoon.Tegenwoordig heb internet en tv en mag je zelfs je mobiel bij je hebben.Ik ben dus gewoon op mijn mobiel bereikbaar en voor degene die langs wil komen ,is altijd welkom.